ก่อนอื่น ต้องขอพื้นที่ ของเลดี้สแควร์นะคะ ขอระบายความเศร้าให้กับตัวเอง
เมื่อนึกย้อนกลับไปก็รู้สึกผิดตลอดเวลา รู้สึกผิดที่ลูกคนนี้ยังดูแลแม่ไม่ดีพอ ลูกคิดผิดเองที่เชื่อแม่ว่าแม่จะอยู่กลับลูกไปอีกนาน แต่ความจริงไม่ได้เป็นดังฝัน เมื่อวันนนั้นมาถึง วันที่ลูกต้องเสียใจมากที่สุดในชีวิต วันที่แม่จากไปไม่มีวันกลับ หรือแม้แต่คำบอกลาสักคำ นึกถึงวันที่แม่ต้องเดินออกมาหาคนข้างบ้านให้เค้าช่วยเพราะแม่หายใจไม่ออก ถ้าลูกอยู่กะแม่แม้อาจจะยังมีชีวิตอยู่ต่อกะลูก หรืออย่างน้อยก็ได้จากไปในอ้อมกอดลูกก็ยังดี แต่นี้แม่ต้องจากไปในอ้อมกอดของคนอื่น ทุกวันนี้หน้ายิ้มได้ แต่หัวใจเรามันยังเศร้า ตอนนี้จะเข้าอาทิตย์ที่3แล้ว แต่ทำไมเวลามันช่างเดินช้า มันทรมาณเหลือเกิน
จึงอยากบอกกะลูกๆทุกคนที่ยังมีพ่อมีแม่ ขอให้ดูแลท่าน อยากกอด อยากหอม อยากทำอะไรให้ท่านก็แสดงออกมา อยากมัวผลัดวันอยู่
Topic Options
Post Options
